دشـمـن بـه نـان مـا حـمله کـرده
آن روز ها که دشمن به جانمان حمله کرد ، شهدا ما را شرمنده خود کردند.
نکند این روزها که دشمن به نان ما حمله کرده است ، شرمنده شهدا شویم!!!
از پوست تخمه هم نمی گذرن
ادامه خاطرات پدرم
قسمت 5
سال 1362 یعنی یک سال بعد از شهادت سلیمان حنانی یک شب او را در خواب دیدم.
وضعیت خوبی داشت ، فقط به من گفت : مصطفی ، اون شیرینی فروشی (قناد) رو از من راضیش کن .
از خواب پریدم خیلی فکر کردم که منظور سلیمان از شیرینی فروشی کیه؟. به مادرش مراجعه کردم ، گفتم شما شیرینی فروشی را می شناسید که سلیمان به اون بدهکار باشه؟ مادرش اظهار بی اطلاعی کرد .
خیلی فکر کردم با خودم گفتم شاید در طول جنگ از شهر های نزدیک منطقه جنگی ، تخمه یا شیرینی خریده باشیم و مقداری به آن بدهکار باشیم.
یک مقدار از نظر زمانی به عقب برگشتم ، یک مرتبه یادم آمد که ، دو سال مانده به انقلاب یعنی سال 55 ، من و سلیمان ، نصف روز درس می خواندیم و نصف روز کار می کردیم (بیشتر جوانان جنوب شهر آن زمان این گونه بودند) ، یادمه آن سال در کارگاهی نزدیک هفت حوض تهران کار می کردیم. شغل ما تخت خواب سازی البته از نوع فنری بود که من و سلیمان در قسمت زره بافی کار می کردیم.
یادمه وقتی نزدیک غروب از کار دست می کشیدیم به جهت فریضه نماز جماعت به مسجد النبی می رفتیم و پس از خواندن نماز پیاده تا سر 30متری می رفتیم. سر راه قنادی بزرگی بودکه معمولا مقداری تخمه و مخلفات می خریدیم و در حال پیاده روی می خوردیم.
آن زمان صاحب شیرینی فروشی مرد میانسالی بود . و زمانی که تخمه ما را بوسیله ترازو وزن می کرد ، چند دانه تخمه روی پیش خوان او می افتاد و ما با توجه به بی ارزش بودن آن چند تخمه را قبل از وزن کردن بر می داشتیم و می خوردیم. مرد شیرینی فروش هم چیزی نمی گفت و ما سکوت او را علامت رضایت تلقی می کردیم.
حالا با خود فکر می کنم ، می بینم نکنه آن مرد ناراضی بوده و از دنیا رفته و در عالم برزخ از شهید حنانی مطالبه حق کرده؟
با این فکر سوار موتور شدم و به نارمک رفتم و سراغ شیرینی فروشی را گرفتم و چون سالها از آن ماجرا گذشته ، چندین شیرینی فروشی اضافه شده بود و من مردد بودم که از کدام شیرینی فروشی خرید می کردیم .
همین طور که دنبال شیزینی فروشی می گشتم جلوی یکی از قنادی ها عکس بزرگی از صاحب شیرینی فروشی به دیوار بود ، توجه ام را جلب کرد .
داخل قنادی شدم و به مرد جوانی که پشت ترازو بود گفتم چند لحظه می خواهم وقتتان را بگیرم ، گفت بفرمایید ، گفتم صاحب این عکس کیست؟ گفت : پدرم هست که به تازگی از دنیا رفته ، من ضمن طلب رحمت برای پدرش گفتم : مثل این که پدر شما در آن عالم دستش خالیست ، شاید وصیتی داشته که به آن عمل نکردید ، و شاید مظالم به گردن اوست .
مرد جوان گفت چطور؟
من داستان خودم و شهید حنانی و خوابی که دیده بودم برای او گفتم و اضافه کردم ، پدرت آن قدر دستش در آن عالم خالی است که جلوی شهیدی را که بخاطر امثال پدرت به جبهه رفته اند را گرفته و بخاطر چند دانه تخمه ناقابل ....
در این هنگام چشمان مرد جوان گریان شد و پس از چند لحظه بلند بلند گریه کرد و این جمله را زمزمه می کرد "بابا سر تو چه آمده این همه ثروت برای من و برادر و خواهرم گذاشتی " پس از چند دقیقه که ساکت شد . گفت پدرم وصیتی کرده بود راجع اموالش و دادن رد مظالم ، پس از خودش متاسفانه ما بازماندگان بدلیل اختلاف و طمع و حرص ، به وصیت او عمل نکردیم و علت خالی بودن دست او همین امر است .
من مقداری پول جلوی آن مرد جوان گذاشتم و گفتم ارزش آن تخمه هایی که ما خوردیم از آن پول کمتر است .
آن مرد گفت شما امروز مرا از خواب بیدار کردید ، نمی دانستم که حق الناس این قدر مهم است و گفت خودم به تنهایی به وصیت پدرم عمل می کنم و برای شهید حنانی هم خیرات می کنم.
آن قدر در جبهه می مانیم تا.............
شنیده بود عده ای هوای شهر زده سرشون ، بلند شد و ایستاد مقابل جمع.
کیپ تا کیپ توی سوله اطلاعات عملیات آدم نشسته بود.
گفت: بچه ها حتما می دونید که حکم اموال و اجناس وقفی چیه؟
می دونید که یک قرآن ، یه مهر ، یه کتاب ، یه سجاده که وقف مسجد یا حسینیه شده باشه ، باید اون قدر اونجا بمونه که یا لاشه اش را بیرون ببرند یا اصلا گم بشه و....
من و شما وقف جبهه هستیم . نائب امام زمان هم واقف ماست ، باید این قدر اینجا بمونیم که یا گم بشیم یا...
صورت همه از اشک خیس شده بود . شده بود عین مجلس روضه امام حسین.
حالا دیگه کسی سخن نمی گفت و از برگشتن به زندگی حرف نمی زدند.
راوی:مساواتی.همرزم شهید علی چیت سازان
من یک سرباز پیاده (طلبه) هستم . امیدوارم در دوران غیبت حضرت صاحب الزمان بتوانم در حد خودم در ارتش امام زمان مثل یک سرباز پیاده اولا گوش به فرمان حضرت آیت الله خامنه ای باشم ثانیا در حد امکان شرایط ظهور را فراهم کنم